In Amsterdam Weekly van 3 januari 2008 staat een stuk over de clown-cleaners:
Clowning around is
serious politics.
By Dara Colwell
On Sunday 16 December, a man who calls himself Colonel H Salavila, wearing a pink Afro wig and a rainbow bowtie, led a group of clowns in white face paint and big red noses into Schiphol airport. They held a subversive circus in the arrivals hall, whistling, whooping and mopping in tune to a gypsy samba band, while dusting everything in sight.
The event, oddly enough, was meant to support the airport’s cleaning men and women, part of a group called Cleaners for A Better Future, who are demanding a minimum wage of €10 an hour, stronger worker protections and the right to organise without fear of retribution.
Colonel H Salavila, who, like all the clowns, wouldn’t give his real name, is part of Rebelact, a political protest group made up of people who don’t mind being called fools, rascals and mutineers. Its parent group, the UK-based Clandestine Insurgent Rebel Clown Army, was founded to protest George W Bush’s visit to England in 2003. The clowns continued to attract members during the 2005 protests against the G-8 Summit in Gleneagles, Scotland, and now it has active groups in Ireland, Belgium, France, Denmark, Germany, Israel and the Netherlands.
Amsterdam’s chapter, Rebelact, began in September and is an offshoot of Clolonel, or Clownelijk Loslopend Nederlands Leger, a national clown group established in 2005. It held its first clown protest against the Dutch Marine Corps during an arms trade fair in 2006.
Since Rebelact’s entry onto the scene, the group has organised a number of playful, insubordinate actions. One of the most recent took place on Buy Nothing Day, 24 November, when the group swarmed the commercial district of Nijmegen dressed as blood-covered zombies, taking shopkeepers and shoppers by surprise.
‘Clowning relies on the logic of disruption,’ said General Kaos, another member of the local Rebelact regiment, who wears a pink feather boa, an orange wig with a blue plastic bucket as a hat. ‘It combines stupidity and laughter with direct action. It moves away from moralising— the kind of activism that happened in the 1970s.’
Rebelact’s antics, rather, are reminiscent of the 1960’s Provo movement, which used absurd street performance to challenge politics. One of the reasons ‘clown-archy’ works so well, said Salavila, is that clowns embody contradictions— wise and stupid, scapegoat and subversive. ‘Old political action forms such as collecting signatures or organising demonstrations are predictable,’ he said.
Another reason clowning seems to be effective, the organisers asume, is that the police have no training that prepares them to respond to wigs and balloons. Captain Bap, a professional German clown, who flew into Amsterdam to train Rebelact’s battalion, says he’s been at demonstrations where the police were laughing so hard they could no longer hold up their shields. ‘Normally police dictate the rules, but in this case clowns dictate the game,’ said Bap. ‘Clowning breaks up the power relationship.’
Rebelact is supporting Cleaners for a Better Future because they claim the workers have felt intimidated to join a union. When some of the workers attended union meetings, they were given the toughest and dirtiest jobs as unofficial punishment. Rebelact’s first action was to storm reception at ING and ABN-Amro Amsterdam headquarters on 6 December, dressed as clown cleaners. They asked to be exploited, while dusting and shouting, ‘We’re the cheapest cleaners in town!’ ING and ABN are two of the many Dutch companies that hire some estimated 150,000 cleaning professionals in the Netherlands through cleaning companies that outsource the workers. According to the website for the activists, only seven per cent are organised.
But watching them in action, most people are simply disarmed by their charm. At the event at Schiphol, one clown juggled oranges at the juice bar while another embraced several women, calling them, ‘Mother! Mother!’ For dozens of onlookers, especially children, the spontaneous eruption of noise, colour and enthusiasm altered the dull flow of airport traffic. As spectators gathered and happily gawked, the police, apparently caught off guard, stood their distance.
Just as the organisers hoped.
AmsterdamWeekly_Issue1_3January.pdf
Clown army online: www.rebelact.nl/
Het Parool, opinie, 12 december 2007:
Vorige maand publiceerde de gemeente Amsterdam de tiende Amsterdamse armoedemonitor. Wat vooral opvalt uit de cijfers, behalve een lichte daling van het aantal armere huishoudens, is de forse stijging van het aantal werkende armen.
Het aantal arme huishoudens met een ‘andere inkomstenbron’ - geen bijstand en geen AOW – is gestegen van 17.390 in 2003 tot 25.325 in 2006, dat is een op de drie van alle armere huishoudens. Het lijkt erop dat de groei van werkende armen een trend is die zal doorzetten, alleen al omdat men in de Amsterdamse armoedemonitor aangeeft deze groep “nog niet goed in beeld te hebben”.
Wat doet de gemeente om deze minima huishoudens hogerop te helpen? Aan de ene kant verschaft zij natuurlijk allerlei soorten bijstand en kortingen: het armoedebeleid. Aan de andere kant creëert zij economische mogelijkheden. De stokpaardjes van de Amsterdamse economie, de Zuidas en Schiphol, zijn de banenmachines waarmee Amsterdammers in de komende jaren aan het werk moeten worden geholpen. Dit is dan ook de reden waarom de gemeente in deze sectoren veel publiek geld investeert. De gemeente heeft 25% van de aandelen van Schiphol in handen, en investeert vele honderden miljoenen in de Zuidas.
De realiteit echter is dat daar waar het grote geld wordt verdiend - de Zuidas en Schiphol zijn de twee duurste kantoorlocaties in Nederland – men bijna al het lagergeschoolde werk uitbesteedt: schoonmakers, beveiligers, cateraars. Het is de gangbare praktijk van het beheer van kantoorgebouwen diensten in te kopen tegen de laagst mogelijke prijs. De gevolgen voor werknemers zijn daarnaar: zo verdienen schoonmakers meestal niet meer dan 9 euro bruto en aangezien velen flexibel en parttime worden ingezet vallen grote groepen schoonmakers onder de werkende armen.
Terwijl de gemeente met de ene hand mensen uit de armoede probeert te halen, genereert de andere hand een gepolariseerde arbeidsmarkt die juist armoede creëert. Hiermee wordt het sociaal beleid in Amsterdam steeds meer een verkapte subsidie aan werkgevers om ondermaatse lonen uit te betalen. We bepleiten dat in Amsterdam, net zoals in London en New York, sociale voorwaarden worden verbonden aan de investeringen die de stad doet in de economie. Het is toch niet teveel gevraagd aan de rijkste bedrijven in Nederland ervoor te zorgen dat hun uitbestede werknemers een leefbaar loon krijgen?
Nu is onlangs een campagne in de schoonmaaksector van start gegaan: ‘Schoonmakers voor een betere toekomst’. Zowel op de Zuidas als op Schiphol zijn schoonmakers langs gegaan bij bedrijven die via onderaannemers de schoonmaak goedkoop inkopen. De bedrijven werden gevraagd bij uitbesteding zorg te dragen voor goede arbeidsvoorwaarden. Het zou de gemeente sieren als zij ook haar gewicht in de schaal legt.
De bovenstaande oproep verscheen 12 december 2007 in het Parool en is ondertekend door Merijn Oudenampsen (politicoloog), Remine Alberts (SP Amsterdam), Marco de Goede (GroenLinks Amsterdam), Nuri Karabulut (Turkse organisatie DIDF), Evelyn Schwarz (Protestantse Diaconie Amsterdam), Mustafa Ayranci (Turkse organisatie HTIB) en Hassan Ayi (Marokkaanse organisatie KMAA)
bekijk hier het het artikel als gepubliceerd in het Parool
6-12-2007
Veertig schoonmakers hebben donderdagochtend het ING-gebouw langs de A10 bestormd. Ze wilden daarmee hun eis voor een betere CAO kracht bijzetten.
Volgens de vakbond FNV zijn uitbuiting en onderbetaling binnen de schoonmaakbranche al jaren aan de orde van de dag en werken grote bedrijven daar indirect aan mee. De aanpak van de vakbond richt zich specifiek op opdrachtgevers.
Toen de schoonmakers aankwamen bij het gebouw werd de hoofdingang afgegrendeld. Via een zijdeur wisten de actievoerders echter alsnog binnen te komen. Na een half uur verlieten de schoonmakers het ING-gebouw weer.
Bekijk de AT5-reportage van de actie bij ING (video)
RTV Utrecht heeft afgelopen dinsdag verslag gedaan van de actie in Utrecht bij Fortis. Na de reportage komt Ron Meyer van FNV Bondgenoten aan het woord. Bekijk het filmpje hier.
De actie bij ABN Amro in Heerlen kwam aan bod op radiozender L1. (Klik daar op het luidspreker-symbooltje om het audiofragment te beluisteren.)
Jan Marijnissen heeft de schoonmakerscampagne op zijn weblog bekend gemaakt. Ter plekke is ook een interview te horen dat door de SP op ‘Radio Tomaat’ (op radio 5) is uitgezonden.
Check het hier:
www.janmarijnissen.nl/2007/11/13/een-betere-toekomst-voor-onze-schoonmakers/
Indymedia.be, 22-11-2007:
door christophe
BRUSSEL — Schoonmaaksters moeten gemiddeld 700 m² schoon weten te krijgen per uur. Dat is 400 m² meer dan vijf jaar geleden. Onhoudbaar, zeggen de vakbonden. Zij voerden donderdag actie tegen helse concurrentieslag tussen de schoonmaakbedrijven waar de schoonmaaksters het slachtoffer van zijn.
Een equivalent van vier huizen poetsen in één uur tijd. Zo hoog is de werkdruk tegenwoordig in de schoonmaaksector. “Meer en meer ondernemingen besteden het onderhoud van hun gebouwen uit. Zij zetten een enorme druk op de prijzen. Uit angst een contract te verliezen, proberen de schoonmaakbedrijven te besparen op de werknemers en zo wordt de werklast stilaan ondraaglijk”, zegt Gerd Callebaut van de Algemene Centrale van het ABVV.
Ondernemingen vragen verschillende offertes aan en laten dan de concurrentie spelen. Vaak schakelen ze daarvoor zelfs een gespecialiseerd bedrijf in. “Een studiebureau berekende bijvoorbeeld bij Arcelor in Zelzate dat de schoonmaakkosten met de helft konden dalen. Het schoonmaakbedrijf probeerde dat op te lossen door te snoeien in het aantal poetsuren goed wetende dat dat niet haalbaar was”, zegt Peter De Kreyger van ACV-Voeding en Diensten. De poetsvrouwen van Arcelor gingen in staken en haalden uiteindelijk hun slag thuis.
Niet alleen de hoge werkdruk speelt de schoonmaaksters parten. Meestal moeten ze de werkvloer verlaten als het personeel toekomt. Dat betekent dat ze werken van 5u30 tot 9u of van 18u tot 22u. “Een voltijdse job is bijna uitgesloten. Schoonmaakbedrijven werken ook bewust met deeltijdse werknemers. Die kunnen ze makkelijker uitwringen. Als je zo omgaat met voltijdse werknemers zou er veel meer ziekteverzuim zijn”, zegt Eric Neuprez van de Algemene Centrale.
De vakbonden protesteren niet alleen. Zij schuiven ook enkele oplossingen naar voor. “We moeten opnieuw het poetsen tijdens de werkuren stimuleren. Dat kan bijvoorbeeld met stille machines. Dat heeft ook een meerwaarde voor de klant want zij krijgen dan schoonmaaksters die zich gewaardeerd voelen en niet meer het gevoel hebben dat men ze wil wegstoppen”, zegt Gerd Callebaut. De vakbonden vinden dat er best ook een Europese referentie voor de werklast komt. Alleen is de Europese Commissie zelf niet meteen een toonbeeld. Volgens Dominique Fervaille werd er al zwartwerk vastgesteld in de gebouwen van de Europese Commissie. “Volgens het Europees charter werd beloofd om rekening te houden met de prijs/kwaliteitverhouding, maar bij de contracten van volgend jaar blijkt de prijs alweer de enige norm”, aldus Fervaille.
Zohra (fictieve naam, cc) maakt de gebouwen van de Europese Commissie schoon. “In de tijd dat ik daar werk zag ik de oppervlakte die we per uur moeten schoonmaken stijgen van 300 tot 700 vierkante meter. Ik sta om 5 uur op om om zes uur te beginnen. Als externe schoonmaaksters hebben wij geen recht op een plaats op de parking. Door de jaren heen heb ik leren poetsen met de ogen. Ik probeer nu heel snel in te schatten waar het vuil is en waar niet. Maar ik heb geen idee hoe ik dit tot mijn 58ste kan volhouden.”
De hoge werkdruk en de moeilijke werkuren verklaren het gebrek aan schoonmakers. Volgens de federatie van schoonmaakbedrijven worden er 1500 poetsvrouwen gezocht. Volgens Eric Neuprez voelen de schoonmaakbedrijven ook de gevolgen van de dienstencheques. “Die stellen ondertussen al meer dan 50.000 mensen te werk. Veel schoonmaaksters maken de overstap naar de dienstencheques. Daar verdienen ze wel wat minder, maar ze hebben wel meer kans op regelmatige uren”, aldus Neuprez.
bron: http://www.indymedia.be/en/node/24956
door Willem Dekker
Zaterdag 17 november 2007. Om een uur of één in de middag komt onze bus aan bij de Holiday Inn, het SP busje zien we al staan, de soep is klaar. De Internationale Socialisten verkopen hun krant, de clown Army is zich aan het schminken, geestelijken van verschillende gezindten lopen rond, de organizers van FNV Bondgenoten zijn druk in de weer, honderden schoonmakers van alle continenten lopen naar binnen. Vandaag is de feestelijke aftrap van de bloedserieuze strijd voor een betere CAO in de Nederlandse schoonmaaksector.
Eenmaal het hotel binnengelopen, neemt net een gospelkoor plaats op het podium. Claire, een Afrikaanse schoonmaakster/zangeres begint een prachtige solo. Ik krijg een T-shirt aangereikt van www.steundeschoonmakers.nl, “voor een betere toekomst”, de solidariteitscampagne. Daaraan neem ik ook deel, namens FNV Jong. Andrew Makkinga praat de middag aan elkaar en kondigt de eerste spreker aan. Een vertegenwoordiger van de Turkse zelforganisatie DIDF die zich solidair met de campagne verklaart, niet de laatste die middag. De eisen voor een minimumloon van tien euro per uur, een respectvolle behandeling op het werk en een goede en heldere CAO zijn “niet meer dan normaal”. Uit solidariteit verzorgt DIDF vervolgens een Turkse volksdans.
Hard werken, weinig verdienen
Nadat de dansers en danseressen het podium hebben verlaten, is het de beurt aan de eerste groep schoonmakers, vier dames werkzaam op Schiphol. Cynthia neemt het woord, ze vertelt dat de schoonmakers hard werken en te weinig verdienen: “de vakbond van schoonmakers, dat zijn wij!”. Er is sprake van onderhuidse intimidatie, het wordt niet hardop gezegd, maar wie bij de bond actief is, krijgt problemen, die mag de volgende keer bijvoorbeeld alleen wc’s gaan doen. “Maar we moeten ons niet bang laten maken”, gaat ze verder, “we moeten vechten voor een leefbaar loon, tien euro is niks te veel”. Ook wil ze doorzichtige regels. Cynthia vindt het mooie aan werken op Schiphol dat je dat doet met mensen uit de hele wereld, ze omarmt de verschillen, maar waarschuwt dat “we daar geen misbruik van moeten laten maken, we hebben elkaar nodig”. Om mij heen in de zaal knikken, mompelen, applaudisseren en roepen schoonmakers instemmend, ik krijg er kippenvel van.
Solidariteit
Er volgen meer verhalen van schoonmakers en steunbetuigingen van prominenten en maatschappelijke organisaties. Agnes Jongerius spreekt namens de FNV, Naima Azough voor GroenLinks en Sadet Karabulut voor de SP. De als schoonmakers verkleedde clown Army maakte ondertussen niet alleen het podium schoon, maar friste de prominenten even flink op, niet altijd tot genoegen van de sprekers.
Schoonmakers uit Den Haag vertellen over het verliezen van zekerheid en zelfs gezondheid, de irritatie van werk in verschillende panden, “twee uurtjes hier, twee uurtjes daar”, zonder reiskostenvergoeding voor de tweede werkplek. Ze vertellen ook over een succesvolle staking bij de gemeente, nadat de schoonmakers in eerste instantie in de krant moesten lezen dat ze ontslagen zouden worden. Een schrijnend voorbeeld van het gebrek aan respect waarmee zij te maken hebben.
Ruim maar op
Vanuit Den Haag komt ook solidariteit van Migrante.nl, een netwerk van Filippijnen en Afrikanen. Ze zijn werkzaam in een andere vorm van schoonmaak, de huishouding en misschien nog wel onzichtbaarder dan de reguliere schoonmaker. Het solidariteitswerk in Den Haag neemt sowieso indrukwekkende vormen aan. Arbeiders werkzaam in de tuinbouw herkennen zich in de strijd van de schoonmakers en zijn solidair. En ook de Haagse Gemeenschap van Kerken, Marokkaanse buurtvaders en Haagse huisartsen die de gevolgen van het zware werk zien, zijn betrokken. “Haal iedereen erbij!”, is het devies van Marijke Bijl van het Ondersteunings Komitee Illegale Arbeiders (OKIA).
Fatima, een schoonmaakster van de Universiteit van Utrecht, heeft het over de snelle ledengroei daar, 117 schoonmakers zijn ingeschreven. De Utrechtenaren zijn vandaag met zo’n vijftig schoonmakers aanwezig. “Wij vechten voor onze kinderen, onze familie en onze gemeenschap.” Schoonmakers uit Maastricht nagelen CSU aan de schandpaal, CSU is na ISS het grootste schoonmaakbedrijf van Nederland. Een schoonmaker van twintig naast me is het zichtbaar met hem eens, hij verdient vijf euro per uur bij CSU. De Maastrichtenaar vertelt over leidinggevenden die een propje papier voor je voeten gooien, “ruim maar op”. “Het raakt u, hè?”, vraagt Andrew Makkinga.
Campagne
Sandra, een andere schoonmaakster van de Utrechtse universiteit, riep aanwezigen, sympathisanten en schoonmakers, op zich aan te melden voor delegaties in de volgende week. Dit is een goed voorbeeld van wat deze campagne anders maakt dan andere vakbondscampagnes, er wordt gezocht naar een brede samenwerking met sociale bewegingen. Bij de delegaties gaat het om bezoeken aan opdrachtgevers van schoonmaakbedrijven en vragen om steun aan de eisen van de schoonmakers. Schoonmakers en sympathisanten voeren het woord, leggen de situatie uit en vragen de bedrijfsleiding zich sociaal verantwoordelijk op te stellen. In de woorden van Sandra tijdens een bezoek aan Nedtrain: “Het hele gedoe van aanbesteden zorgt voor een felle concurrentie tussen schoonmaakbedrijven. Nedtrain is één van de grootste klanten van onze werkgevers. U bent verantwoordelijk voor onze lage lonen, u kiest elke keer weer voor de laagste aanbieder. U kijkt alleen naar de prijs van het werk. U krijgt ons voor nog geen vijftien euro per uur. Wij roepen u op om meer te betalen voor de mensen die zorgen voor een schone werkomgeving.”
De schoonmaakbedrijven worden dus via hun klanten benaderd. Steun van een bedrijf kan gebruikt worden aan de onderhandelingstafel met de schoonmaakbedrijven die hun lage lonen juist verklaren door de situatie die Sandra schetste.
Tussen 19 en 21 november werden behalve Nedtrain, ook de Schiphol City Group, verschillende ministeries, de Universiteit van Utrecht, ABN Amro en ING bezocht. Verslagen van de delegaties staan op www.steundeschoonmakers.nl. De opdrachtgevers hebben nog tot 27 november de tijd de campagne te steunen, zo niet, dan komen we terug.
Organizing
Maar streven naar brede samenwerking is niet het enige dat deze campagne onderscheidt. Cynthia zei het al: “De vakbond dat zijn wij!”. ‘Organizing’ is de strategie die FNV Bondgenoten hanteert. In een interview met Dirk Kloosterboer in de krant Sociaal Europa legt Cynthia dit verder uit: “Je moet niet denken, je bent nu lid geworden en al je problemen zijn opgelost. Je moet zelf in actie komen. Praat met elkaar. Kom naar de bijeenkomst en help mee om onze Vakbond van Schoonmakers te laten groeien. Wat wij willen is mogelijk, maar we zullen er voor moeten vechten. We zijn allemaal collega’s, maakt niet uit voor welk schoonmaakbedrijf je werkt.”
De schoonmakers moeten het zelf doen, organiseren, het woord voeren, leiding geven aan de campagne. Dat het zelfvertrouwen toeneemt, merkte ik aan een delegatie bij de Schiphol City Group. Dertien schoonmakers stonden tegenover een woordvoerder van het bedrijf. Nadat organizer Herrie Hoogendoorn het verzoek om steun had voorgelezen, probeerde de woordvoerder zich snel uit de voeten te maken. Maar Cynthia was haar te snel af en nam het woord. Toen volgden Mamso, Claire en iedereen tegelijk, een salvo van klachten en verzoeken om een beetje fatsoen. Alle schroom viel weg. Opnieuw, kippenvel.
copyright Solidariteit.nl, 2007
www.solidariteit.nl/extra/2007/kippenvel_en_enthousiasme_in_holiday_inn.html
U-blad (Universiteit Utrecht)
22 november 2007
Een delegatie van universitaire schoonmakers vroeg dinsdagmiddag in het Bestuursgebouw aandacht voor hun arbeidsomstandigheden. Als gevolg van de felle concurrentie tussen de bedrijven, kost een schoonmaker de universiteit bruto nog geen 15 euro per uur, aldus de actievoerders. Netto blijft daar voor hen minder dan tien euro per uur van over. Door van die concurrentie te profiteren is de universiteit medeverantwoordelijk voor die lage salariëring, vinden de schoonmakers, die ook pleitten voor vaste roosters en voor toegang van de vakbonden tot de werkvloer. De delegatie vroeg de universiteit om de eisen van de schoonmakers te ondersteunen, maar een medewerker van het FBU, die de petitie in ontvangst nam, maakte duidelijk dat daarvan geen sprake kon zijn. “Dit is puur een zaak tussen de bonden en de werkgevers in de schoonmaakbranche.” De leden van FNV-bondgenoten, die de actievoerders ondersteunden, vertrokken daarop, maar kondigden aan zeker terug te zullen komen.
copyright 2007 U-blad
AD/Algemeen Dagblad, 30 October 2007, Pg. 16
Voorwaarden - Bond denkt voor goede cao acties te moeten voeren
Werkgevers en bonden beginnen over drie weken onderhandelingen voor een nieuwe cao vanaf 1 januari. FNV Bondgenoten en CNV Bedrijvenbond zetten in op een loonsverhoging. FNV wil verder dat werkgevers bevorderen dat iedere schoonmaker zijn vakdiploma haalt.
Daarnaast wil de bond dat een werknemer Nederlands mag leren onder werktijd. FNV Bondgenoten luidt de cao-ronde in met een landelijke manifestatie op 17 november. ,,Acties zijn uiteindelijk toch nodig,” verwacht onderhandelaar Mari Martens.CNV Bedrijvenbond wil dat mensen die al jaren in de branche werken een bonus krijgen, er een betere reiskostenregeling komt en iemand na drie tijdelijke contracten automatisch een vaste aanstelling krijgt.
De Ondernemersorganisatie Schoonmaak- en Bedrijfsdiensten (OSB) onderzoekt of werkgevers toeslagen vast in het bruto-loon op willen nemen.
© Copyright 2007 Algemeen Dagblad
Het Parool
November 16, 2007, Amsterdam; Pg. 15
Actievoeren zit in mijn bloed’ ; FNV is onder de indruk van Alzaga’s energie
De Mexicaans-Amerikaanse Valery Alzaga (35) werkt achter de schermen mee aan een campagne voor betere arbeidsvoorwaarden voor schoonmakers.
‘De vakbond, dat zijn jullie.’
MAARTJE WILLEMS
Den Haag Centraal. Alzaga loopt haastig naar het spoor en kijkt op haar horloge. Als ze weer opkijkt, ziet ze een schoonmaker. Ze stormt op hem af: “Als u wilt dat er wat aan de cao verandert, moet u zaterdag naar de bijeenkomst komen.” In haar tas zoekt ze naar een folder. Ze geeft hem een stapeltje: “Voor uw collega’s en vrienden.”
Honderden schoonmakers uit heel Nederland komen morgen bijeen in hotel Holiday Inn in Amsterdam om voor hun rechten op te komen: ze willen beter salaris en en meer aaneengesloten uren.
Alzaga staat hen bij. Opkomen voor de rechten van arbeiders zit haar in het bloed. Al tijdens haar jeugd in Mexico-Stad zag ze de nadelen van een vrijemarkteconomie voor werknemers: door grote concurrentie dalen de uurlonen en verslechteren de arbeidsomstandigheden.
Valery Alzaga, hoe jong ze toen ook was, trok zich dat aan. In de jaren tachtig verhuisde ze met haar familie van Mexico-Stad naar Denver in de Verenigde Staten. Daar studeerde ze Internationale Betrekkingen en raakte ze betrokken bij diverse vakbonden. Nu werkt ze voor de Amerikaanse vakbond SEIU. De bond heeft veel succes geboekt voor schoonmakers in de Verenigde Staten, door gebouwenbeheerders van grote bedrijven aan te spreken op hun verantwoordelijkheid voor goede arbeidsomstandigheden voor hun schoonmakers.
En nu is de 35-jarige Alzaga in Nederland, op verzoek van FNV Bondgenoten. Zij ondersteunt de vakbond bij de campagne voor een betere cao voor schoonmakers. “Campagne voeren begint bij het bijeenbrengen en motiveren van werknemers,” zegt ze. Met een FNV-medewerker bezoekt ze bedrijven om schoonmakers zo ver te krijgen morgen te komen.
In een kamertje spreekt ze hun toe: “Als jullie een betere cao willen, moeten we ons verenigen.” De schoonmakers kijken om zich heen. Valery Alzaga gaat verder, spreekt met wilde armgebaren: “Willen jullie een beter loon?” Er wordt heftig geknikt. “Dan moeten jullie in actie komen. De vakbond, dat zijn jullie!” FNV-bestuurder Eddy Stam haalde Alzaga naar Nederland om haar ervaring en kennis over te dragen. Hij ontmoette haar twee jaar geleden in Chicago en was onder de indruk van haar energie en daadkracht.
Officieel woont Alzaga inmiddels in Hamburg, haar spullen zijn opgeslagen in San Francisco, maar ze werkt in heel Europa. Alzaga blijft in elk geval tot na de cao-onderhandelingen in Nederland. Daarna is haar taak hier voorlopig volbracht.
© 2007 Het Parool
